คุณ Sign In เข้ามาแล้ว

5 นาที 10 นาที 15 นาที 30 นาที 1 ชั่วโมง 1.5 ชั่วโมง

เงียบเชียบ

ฉันนั่งอยู่หน้าจอ เฝ้ามอง รอคอยแสงกระพริบสีส้ม ที่เคยกระพริบถี่ๆ ทุกครั้งที่ผ่านมา

ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้คลิกไอคอน(icon) รูปคนสีฟ้า ทักทายฉันเหมือนเคย

2 วัน 3 วัน 4 วัน 5 วัน

ฉันเหลือบตาไปมอง หน้าจอซีดๆของโทรศัพท์มือถือ

นานเท่าไหร่แล้วนะที่

เสียง monotone ถูก setting ไว้เป็นพิเศษ เมื่อยามมีหมายเลขพิเศษเรียกเข้ามา

เงียบหาย ราวกับโทรศัพท์มือถือที่มีอยู่ ปราศจากชีวิต ไม่มีแบตเตอรี่

เงียบหายเหมือนตายจากกัน

แต่ฉันรู้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่นี่นา .. คุณยังไปทำงาน กินข้าว นอนหลับ ยิ้ม หัวเราะ

หรือคุณได้ตายจากฉันไปแล้วจริงๆ

.. .. .. ..

"ไว้คราวหน้าเราไปกินขนมอร่อยๆ ที่ร้าน ... แถวเอกมัยกัน นะคะ"

บทสนทนาสุดท้าย เท่าที่ฉันยังจำได้

คุณไม่ได้รับตอบรับ หรือ ปฏิเสธ ฉันยังจำหน้านิ่งๆของคุณได้ดีเชียว

.....

การเงียบหายอย่างน่าประหลาดของคุณ ทำให้ฉันชักไม่แน่แล้วสิ

ว่าสองสัปดาห์ก่อน ที่ฉันไปกินข้าวเย็นหลังเลิกงานกับคุณ มันเป็นเรื่องจริง

หรือเป็นแค่จินตนาการ ของคนป่วยด้วยโรคหัวใจผุกร่อน อย่างฉันกันแน่

บางทีเราอาจจะไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำไป

.......

น้ำเปล่าแก้วนั้น

ขนมบนจาน กับส้อมสีเงินแวววาว

ครีมซ๊อส

ถุงขนมสีขาว ข้างในมีขนมรูปโบว์ ที่ฉันเข้าใจว่าเราเคยกินด้วยกัน

ตลอดหลายเดือนที่ผ่าน ฉันคงไปกินข้าวคนเดียว ยิ้มและหัวเราะ คนเดียวเป็นแน่

แล้วเวลาฉันร้องไห้ .. ฉันร้องไห้ให้กับคนที่ไม่มีตัวตนหรือนี่

ทุกครั้งที่ฉันยิ้ม หัวเราะ เมื่อนึกถึงเรื่องคุณ คุยกับคุณ ฟังเรื่องราวต่างๆที่คุณเล่า

มันไม่มีจริง ใช่มั้ย

ฉันคงอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์นานเกินไป .. งานที่ฉันทำมันยุ่งเหยิง

ฉันไม่มีเวลาพักผ่อน และคิดถึงใครๆ

ฉันจึง Simulate คุณขึ้นมา ใช่มั้ย

....

ถ้าไม่ใช่ ก็ตรงเป็นเรื่องตรงข้ามกัน

คนที่งานยุ่งเหยิง และ ไม่มีเวลาจะคิดถึงใครๆ คือคุณต่างหาก

ฉันจึงถูกคุณ Simulate ขึ้นมา

ฉันมันยุ่งยากเอง ที่ดื้อรั้น และไม่ยอมรับความจริง

พยายามจะหนีออกมาจากโลกไซเบอร์

โปรแกรมอย่างฉัน คงรวน และมีบั๊กมากเกินไป คุณเหนื่อยเกินกว่าจะดีบั๊กมันได้

เพราะฉะนั้น ฉันจึงโดน Delete ออกจากสารระบบคุณ

...

หรือความจริงคือฉันไม่มีจริง

edit @ 2005/11/19 22:37:14