2009/Jan/17

แก้วแตกเป็นเสี่ยงๆ

ฉันร้องไห้ ฟูมฟาย คร่ำครวญ

นี่มันนานกี่ปีแล้ว ที่ต้องจมอยู่ที่นี่ แบบนี้  ฟูมฟาย เศร้า รอวันประหารไปวันๆ

....

ฝันเห็นวันที่ดีของเรา ฝันเห็นเธอที่เคยดีกับฉัน

แล้วแก้วก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ฉันหาเจอเธอไม่เจอ

มันคงเหมือนวันที่เริ่มเขียนไดอารี่ที่นี่

วันที่ชีวิตเคว้งคว้าง ฉันตามหาเธอ  คิดถึงเธอ  ฟูมฟาย ไร้สติ เพียงเพื่อได้อยู่ใกล้เธอ "เพียงผู้เดียว"

.....

4 ปี มานี้

ฉัน เธอ และ เค้า  คงตกนรกทั้งเป็นมานานเกินไปแล้ว

ฉันไม่รู้เลยว่า เค้า อยากได้เธอคืนไปทุกลมหายใจ

4 ปี มานี้ เค้าคงทรมานมาก

ทรมานจนอยากจะตายไปให้พ้น จากความทรมานนี้ แบบฉัน

ฉันไม่รู้เลยว่า

4 ปี มานี้

เธอ คิดถึงเค้าตลอดเวลา เค้ายังอยู่กับเธอเสมอ ในใจเธอ  ไม่มีวันที่ฉันจะเข้าไปแทนที่ได้

....

ฉันทำทุกอย่างแล้วเพื่อเธอ

แต่มันคงไม่มีประโยชน์

การพยายามหายใจ เพื่ออยู่ต่อไป มันช่างยากเหลือเกิน

แต่ฉันคงต้องพยายาม

4 ปี มันก็เพียงพอแล้วสินะ กับความสุข ความทุกข์ ความดี ความเศร้า

....

ฉันจะไม่ทำอะไร

จะอยู่เฉยๆ

หรือ ปล่อยให้เธอฆ่าฉันทั้งเป็นๆ

หรือ ฆ่าตัวเองด้วยการไปจากเธอ ก่อนที่เค้าจะกลับมาดี

....

จำเอาไว้ว่า

ไม่เคยมีวันไหน ที่ฉันไม่หวังดีกับเธอเลย

แต่มันไม่เคยมีประโยชน์

เมื่อทุกอย่างแปรผกผัน

 

กี่ปีแล้ว ที่ยังคงเป็นแบบนี้ กี่ปีแล้ว มีแค่ตัวเธอ แต่ ไม่มีหัวใจ กี่ปีแล้ว ที่ฉันพยามสู้ กับคู่ต่อสู้ ที่ฉันสู้ไม่ได้ 

 


 

เจ้าชาย กลายเป็นปีศาจ

เจ้าหญิง กลายเป็นแม่มด


 

คุณไม่ได้เปลี่ยนไปหรอกค่ะ คุณเจ้าชาย

ฉันต่างหากที่เปลี่ยนไป

ความจริงแล้ว

ฉันนี่เอง ที่เป็นแม่มดจำแลงกายมา

ฉันนี่เอง ที่หลอนตัวเองว่าคงเป็นเจ้าหญิงที่คู่ควรกับคุณ

..

คุณคงคิดถึงเจ้าหญิงของคุณนะคะ

คุณจากเค้ามา ด้วยเล่ห์มายาของแม่มดอย่างฉัน


 

ปีศาจ จริงๆ ในเรื่องนี้

ก็คือฉันนี่เอง

ฉันต่างหาก ที่โบกมนต์ตรา สีดำ แผ่ปกคลุมเมืองของคุณ

จำแลงกายเป็นเจ้าหญิงหลงทาง

ฉันต่างหาก ที่ทำผิด ทั้งๆที่รู้ว่าผิด

เพียงเพื่อไม่อยากลิ้มรสปร่าเฝื่อน ของความพ่ายแพ้


 

ฉันเองที่ผลักเจ้าหญิงตัวจริงของคุณ จมลงในทะเลน้ำตาที่เชี่ยวกราก

หายลับสาบสูญ

..

ทุกครั้งที่มองเข้าไปในดวงตาคุณ

ฉันต้องเกรี้ยวกราดทุกครั้ง

เพราะเจ้าหญิงคนนั้นยังอยู่ ไม่ใช่ฉัน


 

ฉันไม่มีสิทธิตัดสินใคร ว่าคู่ควรกับใคร

ฉันไม่มีสิทธิตัดสินว่า ฉันต่างหากที่คู่ควรกับคุณ


 

ฉันเพิ่งเข้าใจดี ว่าเหตุใดฉันจึงห่มคลุมแต่สีดำ

เพราะแท้จริงแล้ว ฉันเป็นเพียงแม่มดจำแลงกาย

ไม่ใช่เจ้าหญิง ที่คู่ควรกับคุณ

 

edit @ 17 Jan 2009 10:10:57 by forbiddencity

2009/Jan/04

ฉันพายเรือออกไปไม่ได้ไกลเท่าไหร่

เมฆครึ้มก็ตั้งเค้า  ฉันต้องกลับมาหลบพายุฝนที่นี่อีกแล้ว

 

 

2009/Jan/04

เมื่อรู้ว่า ทางที่เดินไป ตรงปลายทางเป็นทางขาด จะเดินต่อไปไหม

 

ระหว่างทาง มีทั้งดอกไม้และหนามแหลม  ระหว่างทางมีทั้งรอยยิ้ม และ น้ำตา

 

ยังจะเดินต่อไป จนถึงจุดจบที่พบว่าทางขาดไหม