2008/Apr/19

อีกไม่นานแล้วสินะ ที่การผ่าตัดใหญ่จะเกิดขึ้น  เปล่าหรอกฉันไม่ได้เป็นอะไร ร่างกายแข็งแรง แต่หัวใจที่เต้นๆ หยุดๆ เหมือน หุ่นยนต์ที่ติดๆดับๆ คงใกล้ถึงเวลาต้องซ่อมแซม (จำเป็น ? หลีกเลี่ยงไม่ได้ ? )

แน่นอน คนอ่อนแอ และ ชอบหนีความจริงอย่างฉัน ไม่ได้เลือกจะรักษามะเร็งชีวิตบ้าๆบอๆ นี่หรอกนะ  ฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า เมื่อผ่าตัดใหญ่แล้วฉันจะตายไหม ฉันจะหยุดหายใจไปเลยไหม หรือกลายเป็นหุ่นกระป๋อง ซอมบี้ที่ไม่มีหัวใจเหมือนเดิม

ท่ามกลางรอยยิ้มของฉัน ฉันกลัวจัง ฉันกลัวว่าจะทนรับไม่ไหว กลัวว่าจะทนกับความเปลี่ยนแปลงนี่ไม่ไหว แม้ว่าทุกวันนี้ทุกอย่างจะดูแย่ แต่ฉันก็พยายามที่จะมีความสุขกับความย่ำแย่แบบนี้

ถ้าทุกอย่างเปลี่ยนไป ฉันจะร้องไห้ไหมนะ ฉันจะกลับมาเขียน diary นี่ไหวไหม  ขอให้พลังจงอยู่กับฉันเถอะ ฉันกลัวจริงๆ กลัวว่าฉันจะเข้มแข็งไม่พอ ฉันจะไม่แข็งแกร่งอย่างที่เห็น อย่างที่ฉันควรจะเป็น

ฉันเลือกแล้วให้ชีวิตเป็นแบบนี้ ดังนั้นสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปก็คือส่วนหนึ่งที่ฉันเลือกแล้ว ฉันต้องยอมรับให้ได้ ความเปลี่ยนแปลงของโลกนี้เป็นนิรันดร  บนโลกนี้ไม่มีอะไรที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงใช่ไหม

ความทรงจำดีๆที่ผ่านมา สุข ทุกข์ เจ็บแสนเจ็บ สุข สนุกสนาน ทุกข์จนแทบจะตายไปให้พ้น  ทั้งหมดนี้ฉันเลือกเองที่จะเจอสภาพแบบนี้   สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป ฉันไม่ได้เลือกที่จะหยุดมัน เพียงแต่มันอาจจะเป็นผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจากเรื่องทั้งหมด ทั้งปวง ใน Diary นี้

ฉันจะรับไหวไหม

ฉันจะตายไหม

ฉันกลัวจังเลย

เหมือนเดินเข้าหลักประหารอีกแล้วสินะ

 

2007/Nov/04

ถ้าการที่ได้อยู่กับคนที่เรารัก เป็นช่วงเวลาสั้นๆ

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่เราจะต้องจากกัน

แล้ว แลกกับการต้องเดียวดายไปชั่วชีวิต

ฉันจะเลือกไหมนะ

..

ฉันเลือกไปแล้ว

..

เพียงเพื่อได้เจอคนที่เรารัก ได้คุยกับเค้า ได้มองหน้าเค้า ได้กินข้าวด้วยกัน ยิ้ม หัวเราะ ทำหน้าบึ้ง แลบลิ้น

แม้ว่า การตัดสินใจเลือกครั้งนี้ บางทีฉันอาจจะต้องแลกกับการเดียวดายไปชั่วชีวิต

แปลกมั้ย

ฉันกลัวความเหงา ความโดดเดี่ยวที่สุด

แต่ฉันยอมแลก วันนี้ กับ อนาคตที่ต้องเดียวดายไปชั่วชีวิต

..

ทุกๆนาทีต่อจากนี้

จะมีค่าทุกวินาที

2007/May/31

ในที่สุด

ก็รู้ถึงปัญหาในจิตใจตนเอง

ทางเลือก

ถ้าหากทำสิ่งที่ศรัทธายึดมั่น แล้วต้องเดียวดายไปตลอดชีวิต ฉันจะเสียใจไหม ?

ถามตัวเอง

อยู่ผิดที่ผิดทาง บางครั้งกว่าเราจะรู้ว่าเราอยู่ในสถานที่ที่ไม่เหมาะกับเรา

สังคมที่ไม่เหมาะกับเรา มีเพื่อนที่ไม่เหมาะกับเรา (ไม่เข้าใจเรา เราไม่เข้าใจเขา)

มีคนรักที่ไม่เหมาะกับเรา (ไม่เข้าใจเรา เราไม่เข้าใจเขา)

การจะก้าวขาออกไป ก็ยากเย็น พันธนาการทางสังคม ผูกพันจนยากที่จะดิ้นหลุด

..

สังคมที่ ต้องการผู้หญิงผมยาวสลวย หน้าขาวเนียนเรียบ ดวงตาแจ่มใส ปากแดง แก้มชมพู

ผอมบาง ผิวละเอียด สามารถใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น อวดเรือนร่าง

ใช้เวลาเป็นวันๆ เพียงเพื่อประทินผิวกายภายนอก ฉาบหลากสารพิษใส่ตัว

ฉอเลาะช่างเจรจา ยิ้มเริงร่า เป็นวัตถุทางเพศ ที่ใครก็ต่างภูมิใจ อยากได้มาข้างกาย

..

มือน้อยคู่นั้น คงมีค่ามากกว่า หากไว้ใช้แรงงาน เพื่อให้สังคมดีขึ้น

รอยยิ้มบนหน้านั้น อาจจะดูสวยกว่า ถ้าอยู่บนหน้าที่ปราศจากสารเคมี ยิ้มเพื่อเห็นใจคนอื่นบ้าง

เรือนร่างที่ผอมบาง หากกำยำขึ้น เพื่อเป็นประโยชน์ในการบรรเทาทุกข์

เวลาที่สูญไปวันๆ คงมีค่ากว่านี้ เพื่อค้นหาจิตวิญญาณของตัวเอง และ นับถือตนเอง อย่างที่เป็น

มิใช่เป็นตุ๊กตาบาร์บี้ เคียงคู่ เคน ในตู้โชว์ เท่านั้น

..

ผู้หญิงทุกคนสวยในตัวเอง โดยไม่ต้องประทินโฉม

ผู้หญิงทุกคนสวยถ้าเป็นคนดี

จะมีใครคิดแบบนี้ไหม

คงไม่มี

หรือไม่ ฉันก็อยู่ผิดที่ผิดทางในสังคม

สนทนากับแต่หมู่คนที่เห็นผู้หญิงคนวัตถุทางเพศ หาใช่มนุษย์เท่าเทียมกัน

ผู้หญิงต้องสวย ผอมบาง หน้าตาดี จึงมีที่ยืนในสังคม ?????

แม้จะต้องสละวิญญาณของตนเอง ปลอมปนเป็นคนอื่น แต่ละวัน แต่ละวัน หมดความนับถือตนเอง

เพียงเพื่อความฉาบฉวยภายนอก

...

ความเป็นมนุษย์เท่าเทียมกัน

นับถือกัน เพราะเป็นมนุษย์เหมือนกัน

หาได้จาก ประเทศไทย ไหม ???