อีกไม่นานแล้วสินะ ที่การผ่าตัดใหญ่จะเกิดขึ้น เปล่าหรอกฉันไม่ได้เป็นอะไร ร่างกายแข็งแรง แต่หัวใจที่เต้นๆ หยุดๆ เหมือน หุ่นยนต์ที่ติดๆดับๆ คงใกล้ถึงเวลาต้องซ่อมแซม (จำเป็น ? หลีกเลี่ยงไม่ได้ ? )
แน่นอน คนอ่อนแอ และ ชอบหนีความจริงอย่างฉัน ไม่ได้เลือกจะรักษามะเร็งชีวิตบ้าๆบอๆ นี่หรอกนะ ฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า เมื่อผ่าตัดใหญ่แล้วฉันจะตายไหม ฉันจะหยุดหายใจไปเลยไหม หรือกลายเป็นหุ่นกระป๋อง ซอมบี้ที่ไม่มีหัวใจเหมือนเดิม
ท่ามกลางรอยยิ้มของฉัน ฉันกลัวจัง ฉันกลัวว่าจะทนรับไม่ไหว กลัวว่าจะทนกับความเปลี่ยนแปลงนี่ไม่ไหว แม้ว่าทุกวันนี้ทุกอย่างจะดูแย่ แต่ฉันก็พยายามที่จะมีความสุขกับความย่ำแย่แบบนี้
ถ้าทุกอย่างเปลี่ยนไป ฉันจะร้องไห้ไหมนะ ฉันจะกลับมาเขียน diary นี่ไหวไหม ขอให้พลังจงอยู่กับฉันเถอะ ฉันกลัวจริงๆ กลัวว่าฉันจะเข้มแข็งไม่พอ ฉันจะไม่แข็งแกร่งอย่างที่เห็น อย่างที่ฉันควรจะเป็น
ฉันเลือกแล้วให้ชีวิตเป็นแบบนี้ ดังนั้นสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปก็คือส่วนหนึ่งที่ฉันเลือกแล้ว ฉันต้องยอมรับให้ได้ ความเปลี่ยนแปลงของโลกนี้เป็นนิรันดร บนโลกนี้ไม่มีอะไรที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงใช่ไหม
ความทรงจำดีๆที่ผ่านมา สุข ทุกข์ เจ็บแสนเจ็บ สุข สนุกสนาน ทุกข์จนแทบจะตายไปให้พ้น ทั้งหมดนี้ฉันเลือกเองที่จะเจอสภาพแบบนี้ สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป ฉันไม่ได้เลือกที่จะหยุดมัน เพียงแต่มันอาจจะเป็นผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจากเรื่องทั้งหมด ทั้งปวง ใน Diary นี้
ฉันจะรับไหวไหม
ฉันจะตายไหม
ฉันกลัวจังเลย
เหมือนเดินเข้าหลักประหารอีกแล้วสินะ
